Laten we maar eens beginnen met een groot compliment: Jean Parlette komt met een echt origineel geluid. De groep heeft een prachtige balans gevonden tussen folky/americana liedjes en een soort lichte electro. De begeleidende partijen bestaan uit elektronische geluidjes die het ritme aangeven en op verwachte en onverwachte momenten extra klankkleur aanbrengen. Tegelijkertijd maakt het kwartet veelvuldig gebruik van akoestische instrumenten zoals bijvoorbeeld flamencogitaar en cello. Die combinatie werkt wonderwel uitstekend, maar is tevens erg boeiend.

In de folktronica, zoals de formatie de stijl zelf noemt, draait het echter wel degelijk om het liedje. Wat er ook omheen knispert en knaspert, de composities zijn compact en afgerond en daardoor is er nergens sprake van kunstzinnigheid om de kunstzinnigheid. Die liedjes pakken je snel, na een paar draaibeurten zit je er al middenin en kun je al voorzichtig meezingen. Dat komt ook doordat in de teksten met een zekere regelmaat zinnen of woorden herhaald worden. Het feit dat de deuntjes nergens te lang uitgesponnen zijn werkt daarbij nog eens extra sterk. Het langste nummer is 4:25 minuten, maar meestentijds klokken de composities rond de 2 en 3 minuten. Behalve dat de combinatie van folk en elektronica zeer goed uitpakt is ook bijzonder prettig dat het viertal uit Leeuwarden aan meerstemmige zang doet en die stemmen prima bij elkaar passen.

Zoals alle goede albums is ook 'Much Younger' een echte groeiplaat. Bij elke draaibeurt gaat de muziek meer tot de verbeelding spreken en juist door de combinatie van stijlen is er sprake van meerdere lagen en kun je je naar hartelust concentreren op sommige details. Zwakke plekken zijn er niet te ontdekken, van de eerste tot de laatste seconde weet het kwartet te boeien en als in het laatste nummer (het outro tellen we even niet mee) de woorden "enjoy the silence" veelvuldig worden herhaald, zeggen we "nee, bedankt, we luisteren liever nog een keer naar dit zeer geslaagde album." Friesland is de laatste jaren niet bepaald rijk bezaaid met goede bands, maar met Jean Parlette is er zeker weer eens een groep uit die provincie die absoluut meetelt, hulde!

Jean Parlette is één van de eigenwijzere bandjes van Leeuwarder Academie voor Popcultuur. Dat bleek al uit hun optredens, uit het handjevol liedjes op hun website en nu uit dit prachtige debuut. Het zit hem deels in de instrumentatie: cello, akoestische gitaar, elektrische piano en subtiel verwarrende elektronica maken een uitnodigend geluidsbeeld.



Maar de werkelijke kracht van Jean Parlette ligt in de liedjes van voorman Jos Blomsma. Die zijn verstild en ingetogen, warmbloedig als het moet en steevast goed voor een vertederende glimlach. Het contrast tussen dromerig zwoegende zanglijnen en een venijnig tikkende elektronische drumtrack, bijvoorbeeld, is raak getroffen. Een prachtig debuut, van de groep die een mooie toekomst voor zich heeft. [Jacob Haagsma]

Was het niet ondergetekende die onlangs zei dat het met popmuziek in Friesland op het moment maar treurig gesteld is? Inderdaad, dat was ik. Maar dat was nog voordat ik het debuutalbum van Jean Parlette gehoord had. Want dat is, beste lezer, een klein meesterwerk.



Jean Parlette is een kwartet uit Leeuwarden rondom muzikant-producer Jos Blomsma. Met behulp van een laptop heeft hij huis-tuin-en-keuken-liedjes geknipt en geplakt die harmonieus worden voortgedreven door het getokkel van een flamencogitarist (!), knisperende beats, een toetsenist en een celliste. Juist deze combinatie van componenten die schijnbaar niet bij elkaar passen, maar dat wonderbaarlijk genoeg wel doen maakt Jean Parlette zo bijzonder. Goed, acts als Looper, M?m en The Notwist deden het eerder ook al, maar bij de Friezen doet het allemaal net iets warmer aan en dat komt de muziek ten goede. Vooral Understand is een juweeltje. Een hartveroverend liedje dat wordt opgesierd met een hoempapa-bas en een vrolijk fluitende Blomsma. Het is slechts ??n van de hoogtepunten van dit album dat verder helemaal goed is. Much Younger is in eigen beheer uitgegeven, dus kijk even op www.jeanparlette.nl [april 2008]

Pas heel laat worden toegevoegd aan het programma, en dan openen op de zaterdagavond in Lantaren. Spannende momenten voor een jonge Friese band die met mooie kleine liedjes en flink wat humor de aandacht heel mooi 45 minuten vast kan houden. Jean Parlette heeft een paar hele mooie liedjes, zoals Out Of Time en So Much To Tell (met kazoo!)

In principe is het vrij trage en droge muziek en dat kan wil in de folktronica scene nog wel eens voor ondraaglijke saaiheid zorgen. Maar met tweestemmige en soms driestemmige zang en grappige kraakjes en subtiele bliepjes in de nummers wordt gezorgd voor de nodige lucht en afwisseling.

Over de podiumaankleding is ook goed nagedacht. De drie zitten goed in hun grijze pakken, waarvan twee ook nog een bijpassende, ouderwetse hoed dragen. Alle bandleden hebben ook oude koffers bij zich, die het plaatje compleet maken. Er wordt leuk gecommuniceerd met het publiek, met kleine grapjes. Even neigt Blomsma, schijnbaar uit nervositeit, naar een lang verhaal tussen twee nummers door, maar lost dit snel met een nodige dosis humor op. "Ik ben officieel gekozen tot woordvoerder van de groep, vandaar."

Uit Friesland komt veel goeds. Zo hebben de Friezen tot nog toe fantastische schaatsers, Foppe 'de leukste coach van Nederland' de Haan en het curieuze muziekfenomeen Meindert Talma naar Holland gebracht. Daar zijn we ze dankbaar voor. Net zoals we blij zijn met het wonderschone Jean Parlette uit de provincie. Wie weet zijn dit de Friese helden van morgen. Met Much Younger maakt het kwartet in ieder geval diepe indruk. Hun specialiteit is licht melancholische en folky popliedjes op een bedje van knisperende electronica. Net zoals Tunng en Bauer dat doen. Hoewel er inderdaad overeenkomsten te vinden zijn, is Jean Parlette eigenzinnig genoeg om op eigen benen te staan. Via simpele teksten met veel herhaling gaat steeds weer de aandacht uit naar het palet van klanken en geluiden dat prachtig in elkaar valt. Elk van hun sfeerrijke werkjes is zorgvuldig opgebouwd via verschillende laagjes. Tegelijkertijd blijven de liedjes redelijk toegankelijk. Kortom: een magnifiek debuut
[Rianne van der Molen]